Φραντς Σούμπερτ – Ζωή, Μουσική και Κληρονομιά

Πορτρέτο του Φραντς Σούμπερτ , ενός από τους σημαντικότερους συνθέτες του Ρομαντισμού. Στις 31 Ιανουαρίου 1797 , μέσα στη στενότητα ενός μικρού σπιτιού στη Βιέννη, γεννήθηκε ο Φραντς Πέτερ Σούμπερτ , ένα από τα δεκατέσσερα παιδιά μιας οικογένειας που αγωνιζόταν καθημερινά για την επιβίωση. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και χρησιμοποιούσε το ίδιο του το σπίτι ως σχολείο, προσπαθώντας να εξασφαλίσει τα απαραίτητα για την οικογένεια. Τίποτα στην εξωτερική του εμφάνιση δεν προμήνυε το μέγεθος της ιδιοφυΐας που έκρυβε μέσα του. Ήταν κοντός, με βαριά σωματική κατασκευή, μύωπας, με χαμηλό μέτωπο και μικρά, παχουλά δάχτυλα. Το περπάτημά του είχε κάτι συγκρατημένο, σχεδόν διστακτικό, σαν να ζητούσε διακριτικά χώρο μέσα σε έναν κόσμο που δεν του ανήκε. Η ντροπαλότητά του δεν ήταν απλώς χαρακτηριστικό του χαρακτήρα του· ήταν μέρος της ίδιας του της παρουσίας. Το σπίτι στη Βιέννη όπου γεννήθηκε ο Σούμπερτ, που λειτουργούσε και ως σχολείο του πατέρα του. Κι όμως, πίσω από αυτή την αθόρυβη προσωπικό...
0

Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ – Εισαγωγή

Πινακίδα με το όνομα του Μότσαρτ

Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ υπήρξε το φωτεινότερο πρόσωπο του κλασικισμού. Όχι επειδή επινόησε νέους δρόμους, αλλά επειδή βάδισε στους ήδη χαραγμένους με τελειότητα που μοιάζει αβίαστη. Η μουσική του δεν διεκδικεί· επιβάλλεται αθόρυβα.

Στα έργα του η μορφή δεν είναι περιορισμός· είναι φυσικός νόμος. Οι κανόνες της εποχής του εφαρμόζονται με ακρίβεια σχεδόν μαθηματική, όμως ποτέ δεν ψυχραίνουν το αποτέλεσμα. Αντίθετα, από αυτήν ακριβώς την πειθαρχία γεννιέται η ελευθερία. Οι μελωδίες του αναπνέουν με καθαρότητα, η αρμονία του φωτίζει χωρίς να θολώνει, και η δραματική του ένταση δεν κραυγάζει — υπονοεί.

Η μουσική του Μότσαρτ έχει ημερομηνία γέννησης αλλά όχι ημερομηνία φθοράς. Δεν στηρίζεται σε ιστορικές συγκυρίες ούτε σε ιδεολογικές εξάρσεις· στηρίζεται σε ισορροπία. Και η ισορροπία δεν γερνά.

Δεν υπήρξε ανατροπέας ούτε θεωρητικός οραματιστής. Υπήρξε κάτι δυσκολότερο: φορέας τελειότητας. Κάθε έργο του διακρίνεται από αρμονία μορφής και περιεχομένου σε βαθμό που μοιάζει αυτονόητος — κι όμως δεν είναι. Η αμεσότητα με την οποία συγκινεί τον ακροατή δεν οφείλεται σε απλότητα, αλλά σε διαύγεια.

Αν ο μουσικός κόσμος είναι σήμερα φωτεινός, ένα μέρος αυτού του φωτός οφείλεται σε εκείνον. Το πέρασμά του υπήρξε σύντομο· η παρουσία του όμως παραμένει σταθερή, σαν μέτρο σύγκρισης για κάθε επόμενη γενιά.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου