Στα έργα του η μορφή δεν είναι περιορισμός· είναι φυσικός νόμος. Οι κανόνες της εποχής του εφαρμόζονται με ακρίβεια σχεδόν μαθηματική, όμως ποτέ δεν ψυχραίνουν το αποτέλεσμα. Αντίθετα, από αυτήν ακριβώς την πειθαρχία γεννιέται η ελευθερία. Οι μελωδίες του αναπνέουν με καθαρότητα, η αρμονία του φωτίζει χωρίς να θολώνει, και η δραματική του ένταση δεν κραυγάζει — υπονοεί.
Η μουσική του Μότσαρτ έχει ημερομηνία γέννησης αλλά όχι ημερομηνία φθοράς. Δεν στηρίζεται σε ιστορικές συγκυρίες ούτε σε ιδεολογικές εξάρσεις· στηρίζεται σε ισορροπία. Και η ισορροπία δεν γερνά.
Δεν υπήρξε ανατροπέας ούτε θεωρητικός οραματιστής. Υπήρξε κάτι δυσκολότερο: φορέας τελειότητας. Κάθε έργο του διακρίνεται από αρμονία μορφής και περιεχομένου σε βαθμό που μοιάζει αυτονόητος — κι όμως δεν είναι. Η αμεσότητα με την οποία συγκινεί τον ακροατή δεν οφείλεται σε απλότητα, αλλά σε διαύγεια.
Αν ο μουσικός κόσμος είναι σήμερα φωτεινός, ένα μέρος αυτού του φωτός οφείλεται σε εκείνον. Το πέρασμά του υπήρξε σύντομο· η παρουσία του όμως παραμένει σταθερή, σαν μέτρο σύγκρισης για κάθε επόμενη γενιά.
Δείτε τον πλήρη οδηγό για τον με σημαντικά έργα, σταθμούς ζωής και τη μουσική του κληρονομιά εδώ.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου