Ρόμπερτ Σούμαν - Σημαντικά έργα

Ο Ρόμπερτ Σούμαν και η σχέση του με το πιάνο επηρέασαν βαθιά τη δημιουργία των πιανιστικών του έργων. Ο Ρόμπερτ Σούμαν (1810–1856) υπήρξε μία από τις κεντρικές μορφές του Ρομαντισμού, με ιδιαίτερη συμβολή στην πιανιστική μουσική και το Lied. Το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονη ποιητικότητα, φαντασία και βαθιά σύνδεση μουσικής και λογοτεχνίας, ενώ συχνά αντανακλά τον εσωτερικό κόσμο του δημιουργού. Η δημιουργία του εκτείνεται από τη συμφωνική και τη μουσική δωματίου έως το πιάνο και το τραγούδι, με ιδιαίτερη έμφαση στις μικρές μορφές και στους κύκλους έργων. Ακολουθεί αντιπροσωπευτική επιλογή σημαντικών έργων του. _______________________ Συμφωνίες: Συμφωνία αρ. 1 σε Σι ύφεση μείζονα, «Άνοιξη», Έργο 38 Συμφωνία αρ. 2 σε Ντο μείζονα, Έργο 61 Συμφωνία αρ. 3 σε Μι ύφεση μείζονα, «του Ρήνου», Έργο 97 Συμφωνία αρ. 4 σε Ρε ελάσσονα, Έργο 120 _______________________ Ορχηστρικά: Manfred, σκηνική μουσική, Έργο 115 Εισαγωγή «Ιούλιος Καίσαρ», Έργο 128 Εισαγωγή «Χέρμαν και Δ...
0

Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ – Εισαγωγή

Πινακίδα με το όνομα του Μότσαρτ

Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ υπήρξε το φωτεινότερο πρόσωπο του κλασικισμού. Όχι επειδή επινόησε νέους δρόμους, αλλά επειδή βάδισε στους ήδη χαραγμένους με τελειότητα που μοιάζει αβίαστη. Η μουσική του δεν διεκδικεί· επιβάλλεται αθόρυβα.

Στα έργα του η μορφή δεν είναι περιορισμός· είναι φυσικός νόμος. Οι κανόνες της εποχής του εφαρμόζονται με ακρίβεια σχεδόν μαθηματική, όμως ποτέ δεν ψυχραίνουν το αποτέλεσμα. Αντίθετα, από αυτήν ακριβώς την πειθαρχία γεννιέται η ελευθερία. Οι μελωδίες του αναπνέουν με καθαρότητα, η αρμονία του φωτίζει χωρίς να θολώνει, και η δραματική του ένταση δεν κραυγάζει — υπονοεί.

Η μουσική του Μότσαρτ έχει ημερομηνία γέννησης αλλά όχι ημερομηνία φθοράς. Δεν στηρίζεται σε ιστορικές συγκυρίες ούτε σε ιδεολογικές εξάρσεις· στηρίζεται σε ισορροπία. Και η ισορροπία δεν γερνά.

Δεν υπήρξε ανατροπέας ούτε θεωρητικός οραματιστής. Υπήρξε κάτι δυσκολότερο: φορέας τελειότητας. Κάθε έργο του διακρίνεται από αρμονία μορφής και περιεχομένου σε βαθμό που μοιάζει αυτονόητος — κι όμως δεν είναι. Η αμεσότητα με την οποία συγκινεί τον ακροατή δεν οφείλεται σε απλότητα, αλλά σε διαύγεια.

Αν ο μουσικός κόσμος είναι σήμερα φωτεινός, ένα μέρος αυτού του φωτός οφείλεται σε εκείνον. Το πέρασμά του υπήρξε σύντομο· η παρουσία του όμως παραμένει σταθερή, σαν μέτρο σύγκρισης για κάθε επόμενη γενιά.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου