Στα έργα του η μορφή δεν είναι περιορισμός· είναι φυσικός νόμος. Οι κανόνες της εποχής του εφαρμόζονται με ακρίβεια σχεδόν μαθηματική, όμως ποτέ δεν ψυχραίνουν το αποτέλεσμα. Αντίθετα, από αυτήν ακριβώς την πειθαρχία γεννιέται η ελευθερία. Οι μελωδίες του αναπνέουν με καθαρότητα, η αρμονία του φωτίζει χωρίς να θολώνει, και η δραματική του ένταση δεν κραυγάζει — υπονοεί.
Η μουσική του Μότσαρτ έχει ημερομηνία γέννησης αλλά όχι ημερομηνία φθοράς. Δεν στηρίζεται σε ιστορικές συγκυρίες ούτε σε ιδεολογικές εξάρσεις· στηρίζεται σε ισορροπία. Και η ισορροπία δεν γερνά.
Δεν υπήρξε ανατροπέας ούτε θεωρητικός οραματιστής. Υπήρξε κάτι δυσκολότερο: φορέας τελειότητας. Κάθε έργο του διακρίνεται από αρμονία μορφής και περιεχομένου σε βαθμό που μοιάζει αυτονόητος — κι όμως δεν είναι. Η αμεσότητα με την οποία συγκινεί τον ακροατή δεν οφείλεται σε απλότητα, αλλά σε διαύγεια.
Αν ο μουσικός κόσμος είναι σήμερα φωτεινός, ένα μέρος αυτού του φωτός οφείλεται σε εκείνον. Το πέρασμά του υπήρξε σύντομο· η παρουσία του όμως παραμένει σταθερή, σαν μέτρο σύγκρισης για κάθε επόμενη γενιά.
_________________________
%20(1).jpg)