Μπετόβεν - εισαγωγή

Το έργο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν παραμένει από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι σήμερα ακλόνητο στην κορυφή της τέχνης των ήχων. Ουδείς τόλμησε να αμφισβητήσει την αξία των πονημάτων του.

Η μουσική του λατρεύτηκε και λατρεύεται ομοφώνως τόσο από τους εκλεκτούς όσο και από τους πληβείους του πνεύματος. Η μοναδικότητα αυτή του Γερμανού συνθέτη δεν είναι αναίτια. Ήταν αυτός που πρώτος αντιτάχθηκε στην αναγκαιότητα των κανόνων του κλασικισμού, ήταν αυτός που αντέστρεψε στη μουσική την ιεράρχηση της λογικής και του συναισθήματος.

Η μουσική του θρεμμένη με τις παρορμητικές τάσεις μιας φλογερής ιδιοσυγκρασίας πυροδότησε την αισθητική που έμελλε να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον 19ο αιώνα. Ο μουσικός ρομαντισμός είδε τη γέννησή του να εκκρίνεται από τη δική του αυτόματη γραφίδα.

Η μουσική του αποτελεί ένα ανεπανάληπτο ευτυχισμένο δοκίμιο πλασμένο από ένα δυστυχισμένο άνθρωπο. Στην απόγνωση την οποία του προκάλεσε το ανέφικτο των συναισθηματικών του επιθυμιών, προστέθηκε το ψυχικό άλγος από την επίγνωση της επερχόμενης ολοκληρωτικής κώφωσης.

Η αδυναμία του να ακούσει τους ήχους της φύσης, τους ήχους της ζωής, τους ήχους της δικής του μουσικής δεν τον εμπόδισε να συντάξει τα πολύτιμα έργα του με εξαίσιους μουσικούς στοχασμούς, των οποίων η προέλευση πρέπει να αναζητηθεί πέραν της ανθρώπινης φαντασίας. Δικαίως τον αποκάλεσαν "Τιτάνα της Μουσικής".

(Γιώργος Β.Μονεμβασίτης)