Φρεντερίκ Σοπέν: Βαλς σε Λα ύφεση μείζονα, έργο 69 αρ. 1 - Ανάλυση

  ℹ️ Πληροφορίες έργου Συνθέτης:   Φρεντερίκ Σοπέν Έργο: Βαλς αρ. 9 σε Λα ύφεση μείζονα, έργο 69 αρ. 1 Χρονολογία σύνθεσης: περ. 1835 Δημοσίευση: 1855 (μεταθανάτια) Είδος: Βαλς Όργανο: Πιάνο _______________ Το βαλς αυτό, δημοσιευμένο μετά τον θάνατο του Φρεντερίκ Σοπέν, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της εσωστρεφούς και ώριμης γραφής του. Αν και ανήκει σε ένα είδος που συνδέεται με τον χορό και την κοινωνική ζωή, εδώ μετασχηματίζεται σε εσωτερική, σχεδόν ιδιωτική μουσική εμπειρία . Ο Ρόμπερτ Σούμαν  το χαρακτήρισε «απόλυτα αριστοκρατικό» — όχι με την έννοια της επίδειξης, αλλά ως ένδειξη μιας εκλεπτυσμένης ισορροπίας, όπου η απλότητα αποκτά βάθος. Δομή : Το έργο ακολουθεί τριμερή μορφή (A–B–A’), με σαφή αλλά διακριτική οργάνωση. A – Κύριο θέμα Η αρχική ενότητα παρουσιάζει τη χαρακτηριστική μελωδία σε Λα ύφεση μείζονα. Οι φράσεις εκτείνονται ομαλά, χωρίς έντονες τονικές αντιθέσεις, δημιουργώντας αίσθηση ηρεμίας και ροής. B – Ενδιάμεση ενότητα Το μεσαίο ...

Λούντβιχ βαν Μπετόβεν – Εισαγωγή

Γλυπτή προτομή του Γερμανού συνθέτη Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.
Προτομή του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, του συνθέτη που μεταμόρφωσε την κλασική μορφή σε έκφραση προσωπικής ελευθερίας.

Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν δεν ανήκει απλώς στην ιστορία της μουσικής· δεσπόζει επάνω της. Από τη στιγμή που η μουσική του ακούστηκε για πρώτη φορά, κατέκτησε μια θέση που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ. Δεν πρόκειται για αποδοχή ευγενική· πρόκειται για κατάκτηση αδιαμφισβήτητη.

Υπήρξε εκείνος που αμφισβήτησε την αυτάρκεια των κλασικών κανόνων και ανέτρεψε την ιεράρχηση λογικής και συναισθήματος. Η μορφή παρέμεινε ισχυρή στα έργα του, αλλά δεν ήταν πλέον δεσμά· έγινε όχημα έντασης. Η μουσική του δεν περιορίζεται σε ισορροπία· απαιτεί σύγκρουση, πάθος, υπέρβαση. Από τη γραφίδα του γεννήθηκε ο σπόρος του Ρομαντισμού.

Η προσωπική του ζωή, σημαδεμένη από ανεκπλήρωτες συναισθηματικές επιθυμίες και από την οδυνηρή συνειδητοποίηση της επερχόμενης κώφωσης, δεν τον λύγισε. Αντίθετα, μετατράπηκε σε εσωτερική ενέργεια. Το παράδοξο της ύπαρξής του είναι ότι η σιωπή που τον περιέβαλλε γέννησε μουσική πλημμυρισμένη από ηχητική δύναμη. Εδώ η τέχνη δεν λειτουργεί ως παρηγοριά· λειτουργεί ως υπέρβαση της ανθρώπινης μοίρας.

Η μουσική του Μπετόβεν απευθύνεται τόσο στη σκέψη όσο και στο συναίσθημα. Συγκινεί χωρίς να εκβιάζει, συγκλονίζει χωρίς να χάνει την αρχιτεκτονική της συνοχή. Δεν είναι τυχαίο ότι χαρακτηρίστηκε «Τιτάνας της Μουσικής»· όχι για τον όγκο του ήχου του, αλλά για το μέγεθος της εσωτερικής του ελευθερίας.

Στο έργο του, η ανθρώπινη αγωνία μεταμορφώνεται σε καθολικό λόγο. Και μέσα από αυτή τη μεταμόρφωση, η δυτική μουσική αλλάζει οριστικά κατεύθυνση.



Σχόλια