Ο Καμίγ Σαιν-Σανς υπήρξε μια από τις πλέον πολύπλευρες μορφές του γαλλικού 19ου αιώνα: συνθέτης, πιανίστας, οργανίστας, διανοούμενος. Σε μια εποχή όπου η γερμανική συμφωνική σκέψη κυριαρχούσε στην Ευρώπη, εκείνος επιχείρησε κάτι φαινομενικά παράδοξο: να διαμορφώσει μια γαλλική μουσική αυτοσυνειδησία χωρίς να απορρίψει την παράδοση της μορφής.
Παιδί-θαύμα στο πιάνο, δεξιοτέχνης οργανίστας που προκαλούσε τον θαυμασμό των συγχρόνων του, συνδύαζε τεχνική αρτιότητα με πνευματική διαύγεια. Η μαθητεία του κοντά στον Καμίγ-Μαρί Σταματί ενίσχυσε την προσήλωσή του στις αρχές του Κλασικισμού. Παρότι έζησε στο απόγειο του Ρομαντισμού, ο Σαιν-Σανς δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη του στη μορφολογική ισορροπία και στη λογική οργάνωση του υλικού. Στα έργα του, το συναίσθημα δεν εκρήγνυται· πειθαρχείται.
Αυτή η εσωτερική ισορροπία δεν σήμαινε ψυχρότητα. Αντιθέτως, το έργο του αποκαλύπτει ρέουσα μελωδία, διαφανή υφή, αρμονική κομψότητα και ευρηματικότητα. Η μουσική του γίνεται άμεσα προσβάσιμη χωρίς να χάνει το βάθος της. Είναι γλαφυρή, αλλά όχι επιφανειακή· κομψή, αλλά όχι ελαφριά.
Παρά τον έντονο εθνικό του προσανατολισμό, δεν δίστασε να ενσωματώσει στοιχεία από άλλες μεσογειακές παραδόσεις, εμπλουτίζοντας τη γλώσσα του χωρίς να αλλοιώνει την ταυτότητά της. Έτσι, ο Σαιν-Σανς διαμόρφωσε μια δημιουργική στάση όπου η παράδοση δεν αποτελεί βάρος, αλλά πλαίσιο ελευθερίας. Και μέσα από αυτή τη στάση, αναδεικνύεται ως φορέας μιας νηφάλιας ρομαντικής ευγένειας, που προσέδωσε στη γαλλική μουσική κύρος και αυτονομία.
_________________________