Χάιντν - Κοντσέρτο για Τρομπέτα σε Μι ύφεση Μείζονα

Το Κοντσέρτο για Τρομπέτα σε Μι ύφεση Μείζονα αποτελεί ένα από τα πλέον γνωστά και αγαπημένα έργα του Γιόζεφ Χάιντν και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ελάχιστα κοντσέρτα για τρομπέτα που κατέκτησαν διαχρονική θέση στο συμφωνικό ρεπερτόριο. Ο συνθέτης το ολοκλήρωσε το 1796 , ανταποκρινόμενος στις ερμηνευτικές δυνατότητες ενός καινοτόμου οργάνου και ενός εξαιρετικού σολίστα. Το έργο γράφτηκε για τον βιεννέζο αυλικό τρομπετίστα Άντον Βάιντινγκερ , ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε επινοήσει μια τρομπέτα με κλειδιά . Το νέο αυτό όργανο επέκτεινε σημαντικά το τονικό φάσμα της παραδοσιακής «φυσικής» τρομπέτας, επιτρέποντας την εκτέλεση χρωματικών φθόγγων με μεγαλύτερη ευχέρεια. Ο Χάιντν αξιοποίησε με ευφυή τρόπο τις νέες αυτές δυνατότητες, δημιουργώντας ένα έργο που συνδυάζει κλασική ισορροπία με τεχνική και εκφραστική πρωτοτυπία. Μέρη : Ι. Allegro Το πρώτο μέρος ακολουθεί την καθιερωμένη για την εποχή δομή, αρχίζοντας με ένα tutti της ορχήστρας, το οποίο παρουσιάζει το βασικό θεματικό υλικό. ...

Γιοχάνες Μπραμς - εισαγωγή

Πορτρέτο του συνθέτη Γιοχάνες Μπραμς σε ώριμη ηλικία με μακριά γενειάδα.


Σε μια εποχή κατά την οποία το μέλημα κάθε καλλιτέχνη ήταν η πρόταση του καινούριου, ο Γιοχάνες Μπραμς τόλμησε να στρέψει το βλέμμα του στο παλιό. Ενδιαφέρθηκε για το παρελθόν περισσότερο, παρά για το μέλλον.

Ο ρομαντικός λυρισμός δεν έλειψε από τις μουσικές που υπέγραψε. Κάθε μουσική φράση του όμως ήταν υποταγμένη στους κανόνες του κλασικισμού, με τρόπο που συμβόλιζε την ανασύνταξη του ρομαντισμού και υποδείκνυε την υποστήριξη της καθαρής μορφής.

Τόσο με την αισθητική όσο και με τη μορφή των έργων του ο Μπραμς διακηρύσσει την αντίθεσή του προς τα πομπώδη λυρικά δράματα του συμπατριώτη και συγχρόνου του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Ως εκδήλωση της αντίθεσής του αυτής μπορεί να θεωρηθεί και η άρνησή του να ασχοληθεί με την όπερα, μουσικό είδος εξαιρετικά ευεργετημένο και δημοφιλές τον 19ο αιώνα. Κατείχε καλά ωστόσο και την τεχνική της συμφωνικής γραφής και τις μεθόδους αξιοποίησης της φωνής.

Ο Γιοχάνες Μπραμς υπηρέτησε με αξιοσύνη κάθε φόρμα λόγιας μουσικής, εκτός βεβαίως της όπερας. Η μουσική του ξεχωρίζει για τη συνολική ηρεμία της, για τη γήινη και ανθρώπινη θέρμη της, για την εύληπτη λογική της αρμονικής επεξεργασίας της, για τη διαύγεια της μελωδικής της γραμμής. Κυριαρχείται από μια στοχαστική διάθεση ισόρροπη ανάμεσα σε λεπτή μελαγχολία, ανήσυχη ευαισθησία και ατέρμονη εγκαρτέρηση.

Με τον ποιητικό του χαρακτήρα, που συμβιβάζει τη δύναμη και τη γαλήνη, ο μουσικός λόγος του Μπραμς προσλαμβάνει τη μορφή λεπταίσθητης μουσικής δωματίου.


(Γιώργος Β. Μονεμβασίτης)


Σχόλια