Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ - εισαγωγή

Σπούδασε μουσική με τη γερμανική σχολαστικότητα, αφομοίωσε επί τόπου τα κυριαρχικά χαρακτηριστικά της ιταλικής όπερας, λοξοκοιτώντας ταυτοχρόνως τη μουσική που καρποφορούσε στις γαλλικές αυλές και εφάρμοσε τις μάλλον ετερόκλητες εμπειρίες του στην Αγγλία, χώρα που τον φιλοξένησε σαν παιδί της, εμπλουτίζοντάς τες με τη σαφήνεια και την ευλυγισία του μελωδισμού που κατέλλειπε ο Χένρι Πέρσελ. Δικαίως λοιπόν ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ θεωρείται ο πλέον διεθνής από τους συνθέτες της εποχής του.

Ο ακάματος αυτός υπηρέτης της τέχνης των ήχων διέπρεψε σε κάθε τομέα μουσικής με τον οποίο ασχολήθηκε. Και αν στην όπερα - συνέθεσε σαράντα λυρικά δράματα - συνάντησε στο διάβα του ικανούς ανταγωνιστές, στο ορατόριο - ξεπέρασε τα τριάντα η παραγωγή του - ήταν πραγματικά ασυναγώνιστος.

Διέβλεψε εγκαίρως τη μεταστροφή του ενδιαφέροντος του αγγλικού ακροατηρίου προς τα θρησκευτικά δραματικά μουσικά έργα και πρώτος αυτός τους χάρισε μιαν απρόσμενη δημοτικότητα απαλλάσσοντάς τα μάλιστα από την αυστηρότητα του χρέους.

Λάτρης του ωραίου και του μεγαλόπρεπου κόσμησε τα έργα του με φωτεινά και κομψά συμπλέγματα ήχων, επιτυγχάνοντας τις απόλυτες ισορροπίες ανάμεσα στα συχνά πολυάριθμα οργανικά και φωνητικά σύνολα τα οποία επιζητούσε και επέβαλλε δια της γραφής του.

Η θαυμαστή και εκτεταμένη χρήση του χορωδιακού στοιχείου στα έργα του καθώς και η άρνηση της θεοσοφικής συμβατικότητας, τον αναδεικνύουν ως τον πλέον θρησκευτικό των κοσμικών συνθετών και τον πλέον κοσμικό των θρησκευτικών.

(Γιώργος Β. Μονεμβασίτης)