Νικολό Παγκανίνι – Σταθμοί Ζωής

Πορτρέτο του Νικολό Παγκανίνι, του βιολονίστα που μετέτρεψε τη δεξιοτεχνία σε θεατρικό γεγονός και τη φήμη σε θρύλο.

Ο Νικολό Παγκανίνι υπήρξε η ενσάρκωση του ρομαντικού δεξιοτέχνη: ένας βιολονίστας που μετατράπηκε σε μύθο όσο ακόμη ζούσε. Η τεχνική του, η σκηνική του παρουσία και η σκοτεινή φήμη που τον ακολουθούσε διαμόρφωσαν μια μορφή που ξεπερνούσε τα όρια της μουσικής και άγγιζε τον θρύλο.

1782

Γεννιέται στις 27 Οκτωβρίου στη Γένοβα της Ιταλίας, σε οικογένεια με ταπεινή οικονομική κατάσταση. Ο πατέρας του ενθαρρύνει από νωρίς τη μουσική του εκπαίδευση.

1793

Πραγματοποιεί την πρώτη δημόσια εμφάνισή του ως βιολονίστας στη Γένοβα, αποκαλύπτοντας ήδη εξαιρετικές τεχνικές δυνατότητες.

1801

Γίνεται μέλος της ορχήστρας της αυλής της Λούκα, εξασφαλίζοντας σταθερή επαγγελματική θέση.

1805

Συνθέτει τα περίφημα 24 Καπρίτσια για σόλο βιολί, έργο που επαναπροσδιορίζει τα όρια της δεξιοτεχνίας του οργάνου.

1809

Εγκαταλείπει τη σταθερή αυλική θέση και ακολουθεί τη σταδιοδρομία του περιοδεύοντος δεξιοτέχνη, οικοδομώντας πανευρωπαϊκή φήμη.

1827

Του απονέμεται το Χρυσό Μετάλλιο του Τάγματος των Ιπποτών, ένδειξη επίσημης αναγνώρισης της καλλιτεχνικής του επιρροής.

1828

Αρχίζει μεγάλη περιοδεία στη Βοημία, τη Γερμανία και την Πολωνία. Οι εμφανίσεις του προκαλούν ενθουσιασμό αλλά και φήμες για «υπερφυσικές» ικανότητες.

1831

Δίνει συναυλίες στο Παρίσι και περιοδεύει στη Βρετανία, ενισχύοντας τον διεθνή χαρακτήρα της καριέρας του.

1834

Πραγματοποιεί την τελευταία του μεγάλη περιοδεία. Η υγεία του αρχίζει να επιβαρύνεται αισθητά.

1837

Αγοράζει μετοχές σε νέο καζίνο στο Παρίσι· η επιχείρηση αποτυγχάνει και του δημιουργεί σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

1840

Πεθαίνει στις 27 Μαΐου στη Νίκαια, σε ηλικία 57 ετών.

_________________________________

• Κάποτε, έχοντας χάσει χρήματα σε τυχερά παιχνίδια, αναγκάστηκε να βάλει ενέχυρο το βιολί του. Για επόμενο ρεσιτάλ δανείστηκε ένα πολύτιμο Γκουαρνέρι από Γάλλο έμπορο, ο οποίος, συγκλονισμένος από την ερμηνεία του, του το χάρισε.

• Η σκοτεινή φήμη του και η άρνησή του να δεχτεί ιερωμένο λίγο πριν από τον θάνατό του οδήγησαν τον Επίσκοπο της Νίκαιας να απαγορεύσει την ταφή του σε καθαγιασμένο έδαφος. Το φέρετρό του παρέμεινε για χρόνια χωρίς οριστική ταφή· μόλις το 1876 τα οστά του μεταφέρθηκαν σε κοιμητήριο της Πάρμας.

__________________________________