Ρόμπερτ Σούμαν – Σταθμοί Ζωής

Πορτρέτο του Ρόμπερτ Σούμαν, ενός από τους πιο εσωτερικούς και αντιφατικούς δημιουργούς του Ρομαντισμού.

Ο Ρόμπερτ Σούμαν υπήρξε μία από τις πιο σύνθετες προσωπικότητες του γερμανικού Ρομαντισμού. Συγγραφέας πριν γίνει συνθέτης, κριτικός πριν καθιερωθεί ως δημιουργός, έζησε ανάμεσα στη λογοτεχνία και στη μουσική, ανάμεσα στη δημιουργική έξαρση και στην ψυχική κατάρρευση. Το έργο του αντανακλά αυτή τη διπλή φύση: φαντασία και αυστηρότητα, πάθος και εσωτερική ρωγμή.

1810

Γεννιέται στις 8 Ιουνίου στο Τσβικάου της Σαξονίας. Ο πατέρας του, βιβλιοπώλης και εκδότης, καλλιεργεί από νωρίς τη λογοτεχνική του παιδεία.

1823

Ολοκληρώνει την πρώτη του ποιητική ανθολογία και γράφει τρία θεατρικά έργα, αποκαλύπτοντας ότι η πρώτη του ταυτότητα ήταν περισσότερο λογοτεχνική παρά μουσική.

1826

Η αδελφή του Έμιλι αυτοκτονεί σε ηλικία 19 ετών· γεγονός που τον συγκλονίζει βαθιά και αφήνει ψυχικό αποτύπωμα.

1828

Αρχίζει νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, τις οποίες δεν θα ολοκληρώσει. Παράλληλα ξεκινά μαθήματα πιάνου με τον Φρίντριχ Βικ και γνωρίζει την κόρη του, Κλάρα Βικ.

1830

Εγκαταλείπει οριστικά τη Νομική και αφιερώνεται στη μουσική.

1832

Προσπαθώντας να ενισχύσει το τέταρτο δάχτυλο του δεξιού χεριού με μηχανισμό δικής του επινόησης, προκαλεί μόνιμη βλάβη, γεγονός που τερματίζει τις φιλοδοξίες του για σταδιοδρομία δεξιοτέχνη.

1834

Ιδρύει τον φανταστικό “Σύνδεσμο του Δαβίδ” (Davidsbund) και το περιοδικό Neue Zeitschrift für Musik, μέσω του οποίου υπερασπίζεται τους νέους ρομαντικούς δημιουργούς απέναντι στη συντηρητική αισθητική.

1840

Μετά από πολυετή νομικό αγώνα με τον πατέρα της, παντρεύεται την Κλάρα Βικ. Το έτος αυτό, γνωστό ως “Liederjahr”, συνθέτει πολυάριθμους κύκλους τραγουδιών.

1841

Συνθέτει τη Συμφωνία αρ.1 σε Σι ύφεση μείζονα, «Η Άνοιξη», σηματοδοτώντας στροφή προς τη συμφωνική γραφή.

1844

Περιοδεύει στη Ρωσία με την Κλάρα. Υφίσταται σοβαρή κρίση κατάθλιψης και νευρικής εξάντλησης. Η τελευταία έκδοση της Neue Zeitschrift für Musik κυκλοφορεί την ίδια περίοδο.

1846

Η Κλάρα ερμηνεύει την πρώτη εκτέλεση του Κοντσέρτου για Πιάνο σε λα ελάσσονα. Ο Μέντελσον διευθύνει την πρεμιέρα της Συμφωνίας αρ.2.

1850

Διορίζεται Αρχιμουσικός της πόλης του Ντίσελντορφ, όμως η θητεία του θα αποδειχθεί δύσκολη και προβληματική.

1854

Σε κατάσταση έντονης ψυχικής διαταραχής, ρίχνεται στα νερά του Ρήνου. Διασώζεται και εισάγεται σε ψυχιατρικό άσυλο στο Έντενιχ.

1856

Πεθαίνει στις 29 Ιουλίου στο Έντενιχ, κοντά στη Βόννη, έπειτα από διετή παραμονή στο ίδρυμα.

________________________________________________

• Ο Σούμαν πίστευε ότι οι φωνές που άκουγε ανήκαν στους νεκρούς Σούμπερτ και Μέντελσον, οι οποίοι του υπαγόρευαν μουσικές ιδέες — μια πεποίθηση που αποκαλύπτει το βάθος της ψυχικής του διαταραχής.

• Κατά την επίσκεψή του στον τάφο του Μπετόβεν στη Βιέννη, βρήκε μια πένα πεσμένη δίπλα στην επιτύμβια στήλη και την κράτησε ως ενθύμιο. Αργότερα την αποκαλούσε «τυχερή πένα» και την συνέδεε με τη σύνθεση της Συμφωνίας αρ.1, «Η Άνοιξη».

________________________________________________