Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ - Μουσική των Νερών, Σουίτα 1 σε Φα Μείζονα

Μια σελίδα από την παρτιτούρα της Μουσικής των Νερών του Χαίντελ που γράφτηκε το 1717. Το έργο αυτό είναι το δημοφιλέστερο και πιο αγαπητό από όλες τις πολυάριθμες συνθέσεις του.

Η Μουσική των Νερών του Χαίντελ, από τα δημοφιλέστερα και πιο αγαπητά έργα του συνθέτη, πρωτοπαρουσιάστηκε τη βραδιά της Τετάρτης 17 Ιουλίου του 1717. Μια ορχήστρα πενήντα μουσικών έπλεε δίπλα από το Βασιλιά Γεώργιο Α΄, καθώς η βασιλική θαλαμηγός οδηγούσε ένα τεράστιο στόλο σκαφών σε μια περιήγηση στον Τάμεση.

Καθώς η βασιλική πομπή περνούσε μεγαλοπρεπώς μεταξύ του Λάμπεθ στα ανατολικά και του Τσέλσι στα δυτικά για να ξαναγυρίσει, ο Βασιλιάς ήταν τόσο γοητευμένος από τη μουσική του Χαίντελ ώστε διέταξε την ορχήστρα να ξαναπαίξει το έργο τρεις φορές. Οι μουσικοί εξαντλημένοι πήραν την άδεια να σταματήσουν στις δύο τα ξημερώματα!

Σουίτα Αρ.1 σε Φα Μείζονα 

Η περήφανη χρήση του γαλλικού κόρνου από τον Χαίντελ σε αυτή τη σουίτα υποδηλώνει τη μεγαλοπρέπεια της βασιλικής πομπής στον Τάμεση, τον Ιούλιο του 1717. Φανταστείτε τον Γεώργιο Α' και την ακολουθία του στη βασιλική θαλαμηγό, με τους μουσικούς να πλέουν δίπλα στα δικά τους σκάφη, καθώς η μουσική αρχίζει με μια επιβλητική εισαγωγή, Ouverture (Largo & Allegro).

H γαλήνια διάθεση διαρκεί λίγο και τα βιολιά ξεσπούν σε μια καινούρια ζωηρή μελωδία, που σύντομα ακολουθεί ολόκληρη η ορχήστρα. Ένα Adagio e staccato ακολουθεί αντιθετικά, όπου ένα σόλο όμποε παίζει την ιδιαίτερα διακοσμημένη μελωδία του στο υπόστρωμα μιας αργόσυρτης συγχορδίας των εγχόρδων και του τσέμπαλου.

Το Allegro δίνει την πρώτη γεύση υπαίθριας μουσικής και τα γαλλικά κόρνα εμφανίζονται. Συλλαμβάνοντας στην εντέλεια τη διάθεση της περίστασης, τα κόρνα μεταμορφώνουν έναν ναυτικό παραδοσιακό χορό σε μια χαρούμενη γιορτή, ενώ ολόκληρη η ορχήστρα συμμετέχει στη γιορτή. Η χρήση του γαλλικού κόρνου από τον Χαίντελ ήταν νεωτεριστική, αλλά και ιδανικά ταιριαστή με το μεγαλείο αυτής της πλωτής φανφάρας. Το Andante, όπου δύο όμποε προβάλλονται με ένταση, κατέχει ένα ενδιάμεσο τμήμα του μέρους. Κατόπιν επαναλαμβάνεται το εναρκτήριο Allegro.

Το A tempo di menuetto περιλαμβάνει μουσική για σόλο κόρνα, ενώ η διάθεση κατασταλάζει σε μια επιβλητικότερη διάθεση. Τα έγχορδα αντηχούν τα σαλπίσματα των κόρνων, έπειτα συνεχίζουν ενώ τα κόρνα υποχωρούν.

Η Air, μια από τις γνωστότερες μελωδίες του συνθέτη, συνεχίζει την ευγενική διάθεση και με το σάλπισμα των κόρνων δημιουργεί μια γαλήνια ατμόσφαιρα. Τα όμποε μοιράζονται τη μελωδία και τα πρώτα βιολιά με το τσέμπαλο υποστηρίζουν με δικές τους μελωδικές φράσεις, δημιουργώντας ένα συνδυασμό οργάνων τυπικό για την εποχή.

Δύο κόρνα ξεκινούν το Menuett, ενώ τα εναρκτήρια μέτρα του σόλο μας θυμίζουν την παλιότερη χρήση του οργάνου από τους κυνηγούς. Κι όπως το σάλπισμα του κυνηγού που καλπάζει χάνεται μακριά, έτσι και το κόρνο χάνεται από τη σουίτα.

Η διάθεση συντονίζεται με τη ζωηρή Bouree, ένα γαλλικό χορό, που παίζεται τρεις φορές: έγχορδα, όμποε και φαγκότο και τελικά από το σύνολο της ορχήστρας.

Το Hornpipe (ναυτικός χορός) εκτελείται επίσης τρεις φορές.

Ένα τρίο ξύλινων πνευστών, δύο όμποε και φαγκότο, αρχίζει το Allegro moderato - αργότερα τα έγχορδα συνδυάζονται με τους σολίστ. Μετά από μια σύντομη παύση, η σουίτα τελειώνει με δύο επιβλητικά μέτρα.