Μότσαρτ - Κοντσέρτο για Φλάουτο και Άρπα σε Ντο Μείζονα, Κ299

Ο Μότσαρτ έγραψε δύο κοντσέρτα για φλάουτο, παρόλο που δεν αγαπούσε ιδιαίτερα αυτό το όργανο.

Η εξαιρετική τέχνη του Κοντσέρτου για Φλάουτο και Άρπα δείχνει το σπάνιο ταλέντο του Μότσαρτ να αναδεικνύει ό,τι καλύτερο υπάρχει σε κάθε ξεχωριστό όργανο.

Ο Μότσαρτ έγραψε αυτό το θαυμάσιο κοντσέρτο στο τρίτο και τελευταίο του ταξίδι στο Παρίσι, το 1778. Ήταν το μοναδικό του έργο για φλάουτο, άρπα και ορχήστρα - όχι όμως το τελευταίο του για φλάουτο.

Έφθασε στη γαλλική πρωτεύουσα με τη μητέρα του στις 23 Μαρτίου, ελπίζοντας ότι θα επαναλάβει την επιτυχία της πρώτης του επίσκεψης, το 1763, όταν ήταν μόλις επτά χρονών. Τότε τον είχαν αντιμετωπίσει ως παιδί θαύμα και είχε καθίσει στα γόνατα της μελλοντικής βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτα στο ανάκτορο των Βερσαλιών. Της είχε μάλιστα ζητήσει να τον παντρευτεί - μια κίνηση που είχε γοητεύσει την αυλή.

Αυτή τη φορά όμως στα 22 χρόνια του, δεν επανέλαβε τον προηγούμενο θρίαμβό του. Βρήκε παρόλα αυτά κάποιους μαθητές, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Δούκας ντε Γκουινέ και η κόρη του. Ήταν και οι δύο ενθουσιώδεις ερασιτέχνες μουσικοί. Ο Δούκας έπαιζε καλά φλάουτο και η κόρη του έπαιζε εξαιρετικά άρπα - σύμφωνα με τα λεγόμενα του Μότσαρτ. Γι΄αυτούς έγραψε ο Μότσαρτ αυτό το κοντσέρτο.

Μέρη:

Πρόκειται για ένα από τα ευγενικότερα κοντσέρτα του Μότσαρτ. Γράφτηκε στη συνηθισμένη τριμερή μορφή και χαρακτηρίζεται από τις κυματιστές μελωδίες που μόνο η άρπα είναι ικανή να παράγει.

I. Allegro

Στο εναρκτήριο μέρος, άρπα και φλάουτο εκθέτουν μαζί την κύρια μελωδία. Αυτή οδηγεί στις άλλες μικρές μελωδίες, χωρίς καμιά δραματική συναλλαγή ανάμεσα στο φλάουτο, την άρπα και την ορχήστρα. Τέλος, οι σολίστ δημιουργούν έναν μελαγχολικό λυρισμό που είναι χαρακτηριστικός της ιδιοφυΐας του Μότσαρτ.

II. Andantino

Το δεύτερο αργότερο μέρος είναι νηφάλιο και απαλό, με το φλάουτο και την άρπα σε τέλεια συμφωνία, να τραγουδούν μεταξύ τους. Εδώ, τα κόρνα και τα όμποε της ορχήστρας σιωπούν και μόνο τα έγχορδα συνοδεύουν τους σολίστ.

III. Rondeau – Allegro

Το τελευταίο μέρος, χαρακτηρισμένο ως Allegro (ζωηρό), είναι εύθυμο και δυναμικό, σχεδόν χορευτικό. Φλάουτο και άρπα δημιουργούν αρκετές πρωτότυπες μελωδίες που θα πληρούσαν τις απαιτήσεις δύο μερών ενός συνηθισμένου κοντσέρτου. Αυτές οδηγούν το έργο σε ένα μεγαλειώδες φινάλε, ένα από τα απολαυστικότερα του Μότσαρτ.