Γιοχάνες Μπραμς: Κοντσέρτο για Πιάνο Αρ. 1 – Ανάλυση

Ανάμεσα στα μεγάλης κλίμακας συμφωνικά έργα του Γιοχάνες Μπραμς , το Πρώτο Κοντσέρτο για Πιάνο κατέχει μια ξεχωριστή θέση. Δεν είναι απλώς ένα δεξιοτεχνικό έργο για σολίστα· είναι μια συμφωνική αναμέτρηση, όπου το πιάνο και η ορχήστρα συνυπάρχουν ως ισότιμες δυνάμεις. Η δραματική του ένταση και η αρχιτεκτονική του αυστηρότητα αποκαλύπτουν ήδη τον ώριμο στοχασμό ενός νεαρού συνθέτη. Ο Μπραμς ολοκλήρωσε το έργο το 1858, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Η πορεία του προς την τελική μορφή υπήρξε σύνθετη: αρχικά σχεδιάστηκε ως σονάτα για δύο πιάνα, στη συνέχεια εξετάστηκε η προοπτική μιας συμφωνίας, για να καταλήξει τελικά στη μορφή του κοντσέρτου. Η σοβαρή, βόρεια γερμανική και προτεσταντική αισθητική του δημιουργού διαπερνά ολόκληρο το έργο, προσδίδοντάς του πνευματικό βάθος και δραματική βαρύτητα. Μέρη: I. Maestoso Το πρώτο μέρος, σε σονάτα μορφή , ανοίγει με εκτενή ορχηστρική εισαγωγή. Το δραματικό κάλεσμα του κόρνου και το βαρύ ρολάρισμα των τυμπάνων προετοιμάζουν το εναρκτήριο θέμα στα έγχ...

Τζοακίνο Ροσσίνι - Άρια από την όπερα Σταχτοπούτα (La Cenerentola) "Nacqui all' affanno e al pianto"

Σκηνικό για την Πρώτη πράξη της όπερας Σταχτοπούτα σχεδιασμένο από τον Alessandro Sanquirico για την παράσταση που ανέβηκε στο θέατρο Λα Σκάλα το 1817.  
 

Η όπερα του Τζοακίνο Ροσσίνι με τον τίτλο Σταχτοπούτα (La Cenerentola) βασίζεται στο γνωστό παραμύθι και παρουσιάστηκε πρώτη φορά στη Ρώμη το 1817. Την άρια αυτή "Η ζωή μου είναι θλίψη και δάκρυα" τραγουδά η ηρωίδα στο φινάλε του έργου.

Δυνατές συγχορδίες, αρμονικές ακολουθίες των ξύλινων πνευστών και επαναληπτικές συγχορδίες των εγχόρδων αρχίζουν αυτήν την άρια. Ο Ροσσίνι έγραψε το ρόλο της Σταχτοπούτας για coloratura mezzo soprano, δηλαδή για μια φωνή ελαφρά χαμηλότερη από μία σοπράνο, κατάλληλη για ευαίσθητο και περίτεχνο τραγούδι. Από την αρχή είναι φανερό ότι ο συνθέτης παρέμεινε πιστός στο χαρακτηρισμό και έγραψε ένα εξαιρετικά απαιτητικό μέρος.

Το δεύτερο μισό της άριας συνοδεύει μια ελαφρότερη, τραγουδιστική μουσική. Αλλά προς το τέλος η άρια γίνεται πιο απαιτητική για τη σολίστ. Πρέπει να εκτελέσει μια μελωδία που ανεβαίνει ψηλά στο φωνητικό φάσμα και κατέρχεται στα χαμηλότερα άκρα του. Μετά την τελευταία φωνητική φιοριτούρα της Σταχτοπούτας, η ορχήστρα ολοκληρώνει το έργο.


Σχόλια