Καρλ Μαρία φον Βέμπερ - Όμπερον: Εισαγωγή

Σχέδιο κοστουμιού για έναν από τους χαρακτήρες της όπερας του Βέμπερ Όμπερον. Μολονότι το έργο σπάνια ερμηνεύεται στις μέρες μας, στην πρεμιέρα του στο Λονδίνο, το 1826, είχε τεράστια επιτυχία.

Η όπερα Όμπερον ήταν η τελευταία του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ. Τη συνέθεσε για το θέατρο του Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου (όχι για το σημερινό κτίριο που στεγάζει την όπερα) και διηύθυνε την πρεμιέρα της στις 12 Απριλίου του 1826, κάτω από τις επευφημίες του ακροατηρίου. Δυστυχώς, ήταν πολύ άρρωστος και ο φόρτος εργασίας που απαιτούσε η όπερα επέσπευσε το θάνατό του κατά κάποιες βδομάδες. 

Το λιμπρέτο του Όμπερον βασίζεται και αυτό σε μια μεσαιωνική γαλλική ιστορία, αλλά, όπως και η Ευρυάνθη, δεν είχε ποτέ πραγματική επιτυχία στις παραστάσεις του, αν και η εισαγωγή είναι ακόμα ένα ιδιαίτερα αγαπητό συναυλιακό έργο.

Μερικοί από τους χαρακτήρες της όπερας είναι ίδιοι με αυτούς του έργου του Σαίξπηρ "Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας", αλλά η ιστορία διαφέρει.

Την εισαγωγή εισάγουν απαλά τρεις νότες από το μαγικό κόρνο του Όμπερον, ενώ απαντούν πνιχτές φράσεις εγχόρδων, αιθέριοι καταρράκτες από νότες στα ξύλινα πνευστά και ένας γαλήνιος αντίλαλος του θριαμβικού εμβατηρίου της όπερας.

Μια ξαφνική συγχορδία που ερμηνεύεται από ολόκληρη την ορχήστρα, καταργεί τα μάγια αυτής της σαγηνευτικής αργής εισαγωγής. Ο ρυθμός περιοδικά επιβραδύνεται με την επιστροφή του καλέσματος του κόρνου, που ακολουθείται από το θέμα μιας σημαντικής άριας της όπερας, η οποία ερμηνεύεται για πρώτη φορά από το σόλο κλαρινέτο και στη συνέχεια υιοθετείται και αναπτύσσεται όμορφα από τα βιολιά.

Στο θυελλώδες κεντρικό τμήμα, αποσπάσματα της μελωδίας εκτοξεύονται ακατάπαυστα. Τελικά, η ανακεφαλαίωση ολοκληρώνεται με την ερμηνεία του εκτεταμένου κεντρικού θέματος από τα βιολιά, η οποία υποστηρίζεται λαμπρά από τα χάλκινα και ξύλινα πνευστά.