Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ – Σταθμοί Ζωής

Ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη το 1865, όπου διορίστηκε αμέσως στην Ελεύθερη Σχολή Μουσικής.

Ο Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ υπήρξε κεντρική μορφή της ρωσικής εθνικής σχολής και μέλος του κύκλου που έμεινε γνωστός ως «Η Ομάδα των Πέντε». Από τη ναυτική του εκπαίδευση έως τη διαμόρφωση μιας λαμπρής ορχηστρικής γραφής, η πορεία του συνδύασε πειθαρχία και φαντασία. Καθοριστικός τόσο ως συνθέτης όσο και ως παιδαγωγός, διαμόρφωσε γενιές δημιουργών και συνέβαλε στη θεμελίωση της ρωσικής συμφωνικής και οπερατικής παράδοσης.

1844

Γεννιέται στις 18 Μαρτίου στο Τίχβιν, κοντά στο Νοβγκόροντ της Ρωσίας.

1856

Εισάγεται ως εύελπις στο Πολεμικό Ναυτικό, ξεκινώντας μια παράλληλη διαδρομή στρατιωτικής και μουσικής διαμόρφωσης.

1861

Συναντά τον Μιλι Μπαλακίρεφ και τον Μοντέστ Μουσόργκσκι, ένταξη που τον φέρνει στον πυρήνα της ρωσικής εθνικής δημιουργίας.

1862

Αρχίζει τριετείς ναυτικές ασκήσεις, εμπειρία που θα επηρεάσει αργότερα τη θαλασσινή θεματολογία έργων του.

1865

Παρουσιάζεται η Συμφωνία αρ. 1 σε μι ύφεση ελάσσονα στην Ελεύθερη Σχολή Μουσικής της Αγίας Πετρούπολης, επιβεβαιώνοντας το συνθετικό του δυναμικό.

1871

Διορίζεται καθηγητής στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης, παρότι ο ίδιος θεωρούσε τη θεωρητική του κατάρτιση ακόμη ανεπαρκή — γεγονός που τον οδήγησε σε εντατική αυτομόρφωση.

1872

Παντρεύεται τη Ναντέζντα Πούργκολντ, σημαντική υποστηρίκτρια και συνεργάτιδα της καλλιτεχνικής του ζωής.

1873

Αναλαμβάνει τη θέση του Επιθεωρητή της Μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού, ενισχύοντας την εμπειρία του στην ορχηστρική γραφή.

1874

Διορίζεται Διευθυντής της Ελεύθερης Σχολής Μουσικής, εδραιώνοντας τον ρόλο του στη ρωσική μουσική εκπαίδευση.

1876–77

Εκδίδει τη Συλλογή 100 Ρωσικών Λαϊκών Τραγουδιών, συμβάλλοντας στη συστηματική αξιοποίηση της λαϊκής παράδοσης.

1883

Γίνεται Βοηθός Διευθυντή του Αυτοκρατορικού Παρεκκλησίου, θέση κύρους στη μουσική διοίκηση της Αγίας Πετρούπολης.

1888

Συνθέτει τη Σεχραζάντ, έργο που αναδεικνύει τη δεξιοτεχνική του ενορχήστρωση και τη φαντασιακή του γραφή.

1892

Υφίσταται σοβαρή ψυχική κρίση, η οποία διακόπτει προσωρινά τη δημιουργική του δραστηριότητα.

1905

Απολύεται προσωρινά από το Ωδείο επειδή υποστήριξε τη φοιτητική εξέγερση, αποδεικνύοντας δημόσια στάση απέναντι στις πολιτικές εξελίξεις.

1907

Ολοκληρώνει την τελευταία του όπερα, Ο Χρυσός Πετεινός, έργο με έντονα σατιρικό χαρακτήρα.

1908

Πεθαίνει στις 21 Ιουνίου στο Λιούμπενσκ, κοντά στην Αγία Πετρούπολη.

_________________________________

• Κατά τα νεανικά του χρόνια, όταν μοιραζόταν δωμάτιο με τον Μουσόργκσκι και διέθεταν ένα μόνο πιάνο, συμφώνησαν να συνθέτει ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ το πρωί και ο Μουσόργκσκι το απόγευμα — μια μικρή σκηνή που αποτυπώνει τη συλλογική δημιουργική ατμόσφαιρα της ρωσικής σχολής.

__________________________________