Τζοακίνο Ροσσίνι - εισαγωγή

Στα τριάντα επτά του χρόνια, έχοντας συνθέσει τριάντα εννέα όπερες, ο Τζοακίνο Ροσίνι δηλώνει ευθαρσώς το δημιουργικό του κορεσμό και εγκαταλείπει οριστικά τη φόρμα της μουσικής που δόξασε, αλλά και δοξάστηκε από αυτήν. Γενναία απόφαση, την οποία δεν πρόδωσε στα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του.

Συνεπής, αφοσιώθηκε στην απόλαυση εκείνων που μαζί με τη μουσική υπερείχαν στις προτεραιότητές του: όμορφες γυναίκες και νόστιμα εδέσματα.

Πνευματώδης και οξυδερκής καθώς ήταν, εγκλιματιζόταν αμέσως στο οποιοδήποτε περιβάλλον, γεγονός που τον έκανε καλοδεχούμενο και κοσμαγάπητο. Συνέθετε με εκπληκτική ταχύτητα και ευκολία μοναδική. Κανένα ωστόσο ίχνος προχειρότητας δεν ανιχνεύεται στα έργα του.

Η μουσική του ρέει με μια αβίαστη φυσικότητα κραυγάζοντας σε κάθε της φράση τα ζηλευτά πηγαία χαρίσματα του ζωοδότη της. Απαλλαγμένος από το άγχος της δημιουργίας, ο Τζοακίνο Ροσίνι έπλασε μια μουσική φωτεινή, γεμάτη ζωντάνια και υγεία. 

Υπηρέτησε με πάθος - αλλά χωρίς φόβο - την όπερα, κυριαρχώντας σε κάθε δομική συνισταμένη της. Γι΄αυτό και τα έργα του φέρουν τα σημάδια του δημιουργού τους πολύ πιο έντονα από τα σημάδια του καιρού τους.

Το πλέον χαρισματικό τέκνο του Πέζαρο, καθόρισε με τις αποφάσεις του την εξέλιξη της τέχνης των ήχων. Τις εξαίσιες 'Εξι Σονάτες Εγχόρδων του, έργο το οποίο αποτελεί επιτομή της μουσικής σκέψης του Μότσαρτ και του Χάιντν και προαναγγέλλει μεγαλόπρεπα τη μουσική του Σούμπερτ, τις συνέθεσε στην ηλικία των δώδεκα χρόνων.

Σκεφθείτε μόνον τι έχασε η οργανική μουσική από την απόφασή του να ασχοληθεί αποκλειστικά με την όπερα. Και τι κέρδισε η όπερα, βεβαίως!

(Γιώργος Β. Μονεμβασίτης)