Ο Φρεντερίκ Σοπέν υπήρξε από εκείνες τις μορφές που συχνά παρεξηγούνται μέσα από τον μύθο τους. Η εικόνα του εύθραυστου, άβουλου ρομαντικού νέου επιβλήθηκε για χρόνια στη φαντασία του κοινού. Όμως πίσω από τη λεπτή μελαγχολία και το χαμηλόφωνο ύφος του κρυβόταν μια συνειδητή εσωτερική δύναμη.
Ο Σοπέν δεν υπήρξε εχθρός της ζωής, ούτε θύμα της. Υπήρξε επιλογή. Επέλεξε τη δική του ρυθμική αναπνοή, το προσωπικό του rubato, εκείνο που ο Φραντς Λιστ περιέγραψε με τη γνωστή εικόνα του δέντρου που μένει ακίνητο ενώ τα φύλλα κινούνται στον άνεμο. Στη μουσική του, η ελευθερία δεν σημαίνει αστάθεια· σημαίνει εσωτερική σταθερότητα.
Οι Σπουδές του δεν είναι απλώς τεχνικά επιτεύγματα. Είναι δοκιμασίες χαρακτήρα. Η περίφημη «Επαναστατική» ωθεί τον πιανίστα στα όριά του όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να απαιτήσει αλήθεια. Στον κόσμο του Σοπέν, η δεξιοτεχνία χωρίς μουσικότητα είναι κενή, όπως και η ευαισθησία χωρίς πειθαρχία είναι ατελής.
Ο ίδιος υπήρξε πνευματώδης, καλλιεργημένος, λάτρης της ομορφιάς, μα και βαθιά δεμένος με την πολωνική του ταυτότητα. Δεν κραύγασε τον πατριωτισμό του· τον υπαινίχθηκε μέσα από ρυθμούς και χορούς που φέρουν τη μνήμη της πατρίδας του. Έτσι, κάτω από τη ρομαντική επιφάνεια, αναδύεται ένα μέγιστο κλασικό πνεύμα.
Ο Σοπέν ήταν δέντρο με βαθιές ρίζες και φύλλα που κινούνται ελεύθερα. Η μουσική του παραμένει εξομολόγηση και ταυτόχρονα αρχιτεκτονική — ευαίσθητη και ακλόνητη μαζί.
___________________________