Χάιντν - Κοντσέρτο για Τρομπέτα σε Μι ύφεση Μείζονα

Το Κοντσέρτο για Τρομπέτα σε Μι ύφεση Μείζονα αποτελεί ένα από τα πλέον γνωστά και αγαπημένα έργα του Γιόζεφ Χάιντν και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ελάχιστα κοντσέρτα για τρομπέτα που κατέκτησαν διαχρονική θέση στο συμφωνικό ρεπερτόριο. Ο συνθέτης το ολοκλήρωσε το 1796 , ανταποκρινόμενος στις ερμηνευτικές δυνατότητες ενός καινοτόμου οργάνου και ενός εξαιρετικού σολίστα. Το έργο γράφτηκε για τον βιεννέζο αυλικό τρομπετίστα Άντον Βάιντινγκερ , ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε επινοήσει μια τρομπέτα με κλειδιά . Το νέο αυτό όργανο επέκτεινε σημαντικά το τονικό φάσμα της παραδοσιακής «φυσικής» τρομπέτας, επιτρέποντας την εκτέλεση χρωματικών φθόγγων με μεγαλύτερη ευχέρεια. Ο Χάιντν αξιοποίησε με ευφυή τρόπο τις νέες αυτές δυνατότητες, δημιουργώντας ένα έργο που συνδυάζει κλασική ισορροπία με τεχνική και εκφραστική πρωτοτυπία. Μέρη : Ι. Allegro Το πρώτο μέρος ακολουθεί την καθιερωμένη για την εποχή δομή, αρχίζοντας με ένα tutti της ορχήστρας, το οποίο παρουσιάζει το βασικό θεματικό υλικό. ...
0

Γιόχαν Στράους ΙΙ - Βαλς "Γαλάζιος Δούναβης", Έργο 314

Χορευτική σκηνή βαλς του 19ου αιώνα, εμπνευσμένη από τη μουσική του Γιόχαν Στράους ΙΙ και τον «Γαλάζιο Δούναβη».
Οι αστραφτεροί χοροί και τα βαλς του Γιόχαν Στράους ΙΙ γράφτηκαν φαινομενικά αβίαστα για ένα ενθουσιώδες και μουσικά ευαίσθητο κοινό. Με τον ρυθμικό τους παλμό, τις αξεπέραστες μελωδίες και την ιδιοφυή ενορχήστρωση, παραμένουν έως σήμερα εξίσου αγαπητά όσο και στην εποχή του συνθέτη.


Το βαλς «Στον Ωραίο Γαλάζιο Δούναβη» (An der schönen blauen Donau, έργο 314) του Γιόχαν Στράους ΙΙ δεν γεννήθηκε εξαρχής ως η πασίγνωστη ορχηστρική σελίδα που γνωρίζουμε σήμερα. Αντιθέτως, πρόκειται αρχικά για χορωδιακό βαλς, αποτελώντας την πρώτη απόπειρα του συνθέτη να συνδυάσει τη χορευτική μουσική με τη χρήση φωνών.

Το έργο παραγγέλθηκε από τη Χορωδιακή Εταιρεία Αρρένων της Βιέννης και προοριζόταν να παρουσιαστεί τον Φεβρουάριο του 1867, στο πλαίσιο της ετήσιας Αποκριάτικης Εσπερίδας — ενός λαμπρού, μεταμφιεσμένου μουσικού ξεφαντώματος. Ωστόσο, η πρώτη αυτή εκδοχή δεν γνώρισε άμεση επιτυχία, πιθανότατα εξαιτίας των μάλλον κοινότοπων στίχων που συνόδευαν τη μουσική.

Παρά την αρχική του υποδοχή στη Βιέννη, το καλοκαίρι του ίδιου έτους το έργο παρουσιάστηκε στην καθαρά ορχηστρική του μορφή και τότε η τύχη του άλλαξε ριζικά. Η μελωδία του «Γαλάζιου Δούναβη» κατέκτησε σχεδόν αμέσως το διεθνές κοινό, κυκλοφορώντας σε ολόκληρο τον κόσμο και καθιερώνοντας το έργο ως ένα από τα διασημότερα βαλς όλων των εποχών. Ο εκδότης του πλούτισε από την επιτυχία, ενώ ο ίδιος ο Στράους αμείφθηκε με μόλις 100 φιορίνια — ποσό που αντιστοιχεί σήμερα περίπου σε 300 ευρώ.

Μουσικά, το βαλς ξεκινά με μια αργή, μυστηριώδη εισαγωγή, όπου τα χάλκινα πνευστά με σουρντίνα, τα ξύλινα και τα χαμηλόφωνα έγχορδα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα αναμονής. Στη συνέχεια, η ορχήστρα γλιστρά αβίαστα στο κύριο θέμα, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και αγαπημένες μελωδίες στην ιστορία της χορευτικής μουσικής.

Καθώς η μουσική στροβιλίζεται και απλώνεται σαν τα νερά του ίδιου του μεγάλου ποταμού, διαδέχονται η μία την άλλη ποικίλες μελωδικές ιδέες — άλλοτε μεγαλοπρεπείς και χαρούμενες, άλλοτε ευγενικές, σχεδόν διστακτικές. Η coda επιστρέφει στο κύριο θέμα και, αφού το βαλς κοπάσει στιγμιαία σε μια ήρεμη νηνεμία, ολοκληρώνεται με μια λαμπρή, ηχηρή φιοριτούρα.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου