Ο Φραντς Λιστ υπήρξε το πρώτο αυθεντικό «φαινόμενο» της μουσικής σκηνής. Πριν ακόμη επινοηθεί η ηχογράφηση, είχε ήδη δημιουργήσει έναν μύθο. Τα ρεσιτάλ του δεν ήταν απλώς συναυλίες· ήταν γεγονότα. Το κοινό παραληρούσε, η δεξιοτεχνία του έμοιαζε υπεράνθρωπη, και η παρουσία του μετέτρεπε το πιάνο σε θέατρο.
Και όμως, πίσω από τον εκτυφλωτικό βιρτουόζο κρυβόταν ένας δημιουργός με βαθύτερες φιλοδοξίες. Η εμμονή του στην πιανιστική επίδειξη και στις μεταγραφές —που διεύρυναν ριζικά τις δυνατότητες του οργάνου— καθυστέρησε την αναγνώρισή του ως ριζοσπαστικού συνθέτη. Όμως οι τομές του ήταν ουσιαστικές. Με τα συμφωνικά του ποιήματα αναδιατύπωσε τη σχέση μορφής και περιεχομένου, προτείνοντας μια νέα δραματουργία της ορχήστρας.
Η αρμονική του τόλμη, ιδίως στα ώριμα έργα, άνοιξε δρόμους που θα ακολουθήσουν ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Γκούσταβ Μάλερ και ο Ρίχαρντ Στράους, ενώ σε ορισμένες σελίδες του διακρίνεται ήδη η σκιά του Κλωντ Ντεμπυσσύ. Η μουσική του δεν αρκέστηκε στον εντυπωσιασμό· διεκδίκησε εξέλιξη.
Αγάπησε τη μουσική με πάθος και τη μετέτρεψε σε μέσο επικοινωνίας, επιρροής, ακόμη και αποπλάνησης. Παρά τη φήμη και τη λατρεία που τον περιέβαλαν, δεν εγκλωβίστηκε στη ματαιοδοξία. Παρέμεινε γενναιόδωρος, πρόθυμος να στηρίξει νεότερους δημιουργούς και να μοιραστεί τη γνώση του.
Ο Λιστ δεν υπήρξε απλώς δεξιοτέχνης. Υπήρξε καταλύτης μετάβασης — από τον ρομαντικό ενθουσιασμό στη μουσική νεωτερικότητα.
____________________