Ο τρίτος από τους Ουγγρικούς Χορούς του Μπραμς ξεχωρίζει για την αίσθηση ελαφρότητας και εκλεπτυσμένης χάρης που τον διαπερνά από τις πρώτες νότες. Το κύριο θέμα ξεδιπλώνεται με φυσική κομψότητα, συχνά ανατεθειμένο στα όμποε, τα οποία χαράσσουν έναν χαρακτήρα παιχνιδιάρικο αλλά απολύτως ελεγχόμενο. Η μελωδική γραμμή κινείται με άνεση, χωρίς υπερβολές, δημιουργώντας ένα κλίμα ισορροπημένης χορευτικής έκφρασης . Σύντομα, αυτή η φωτεινή αρχική εικόνα διακόπτεται από ένα πιο σκιασμένο επεισόδιο, όπου τα υπόλοιπα ξύλινα πνευστά εισάγουν έναν ελαφρώς πιο σκοτεινό χρωματισμό. Η αντίθεση δεν λειτουργεί ως δραματική ρήξη, αλλά ως λεπτή μετατόπιση της διάθεσης, προσθέτοντας βάθος και ισορροπία στη συνολική μορφή. Ο Μπραμς χειρίζεται τις εναλλαγές αυτές με ακρίβεια, διατηρώντας πάντα τον σταθερό χορευτικό παλμό του έργου. Στο κεντρικό τμήμα, η μουσική αλλάζει αποφασιστικά χαρακτήρα. Η γραφή αποκτά μεγαλύτερη ζωντάνια και λάμψη, με ολόκληρη την ορχήστρα να συμμετέχει ενεργά και τα κύμβαλα να ε...