Υπάρχουν όπερες που εντυπωσιάζουν με το μέγεθος, άλλες με τη μελωδική τους γενναιοδωρία. Ο Rigoletto εντυπωσιάζει με κάτι βαθύτερο: με την αμείλικτη δραματική του αλήθεια. Εδώ, η εξουσία είναι κενή, ο έρωτας εύθραυστος και η ειρωνεία μετατρέπεται σε μοίρα. Στο κέντρο του έργου δεν βρίσκεται ένας ήρωας εξιδανικευμένος, αλλά ένας γελωτοποιός – παραμορφωμένος σωματικά και διχασμένος ηθικά. Η μουσική του Τζουζέπε Βέρντι δεν τον σατιρίζει ούτε τον δικαιώνει· τον απογυμνώνει. Η όπερα Rigoletto , melodramma in tre atti σε λιμπρέτο του Francesco Maria Piave βασισμένο στο θεατρικό έργο Le roi s’amuse του Victor Hugo, παρουσιάστηκε το 1851 στο Θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας. Η λογοκρισία υποχρέωσε τον Βέρντι να μετατρέψει τον αρχικό βασιλιά του Hugo σε Δούκα της Μάντοβας, ώστε να αποφευχθεί προσβολή της μοναρχίας. Ωστόσο, ο πυρήνας του δράματος παρέμεινε άθικτος: η διαφθορά της εξουσίας και η τιμωρητική λειτουργία της μοίρας . Ο Rigoletto αποτελεί την πρώτη όπερα της λεγόμενης «λαϊκής τρι...