Το 1837, ο  Φρεντερίκ Σοπέν  βρίσκεται σε μια περίοδο όπου η εσωτερική του ζωή αρχίζει να αποτυπώνεται με μεγαλύτερη τόλμη στη μουσική του. Η σχέση του με τη Γεωργία Σάνδη δεν αποτελεί απλώς βιογραφική λεπτομέρεια· συμπίπτει με μια σταδιακή μετατόπιση της εκφραστικής του ισορροπίας. Η μελωδία παραμένει το κέντρο της δημιουργίας του, όμως γύρω της διαμορφώνεται μια ατμόσφαιρα υπόγειας ανησυχίας . Τα Νυχτερινά, έργο 32, ανήκουν σε αυτή τη φάση ωρίμανσης. Το είδος του νυχτερινού —όπως είχε διαμορφωθεί από τον John Field— βασιζόταν στην απλή αντιπαράθεση τραγουδιστής μελωδίας και αρπιστικής συνοδείας. Ο Σοπέν είχε ήδη μετατρέψει αυτό το πρότυπο σε υψηλή ποιητική φόρμα. Στο έργο 32 όμως, δεν αρκείται στην τελειοποίηση· επιχειρεί διακριτική ανατροπή . Εδώ, η φόρμα δεν υπηρετεί μόνο την ομορφιά του ήχου. Υπηρετεί μια ψυχολογική διαδρομή. Οι καταλήξεις παύουν να είναι προβλέψιμες, οι μελωδίες διακόπτονται από ρηγματώσεις και η τονικότητα αποκτά δραματική λειτουργία. Το νυχτερινό δεν...